Odszedł na odpoczynek w 18. OTU w Bramcote, gdzie został instruktorem i dowódcą eskadry. 14 lutego 1943 r. został skierowany do dywizjonu 309 i objął nad nim dowództwo.
Dowództwo zdał 15 października i został przydzielony do 1. Dywizji Pancernej jako oficer łącznikowy. Następnie został przeniesiony do Wyższej Szkoły Lotniczej, po jej ukończeniu trafił do Sztabu Naczelnego Wodza. Po zakończeniu działań wojennych nie zdecydował się na powrót do Polski. W 1948 r. został zdemobilizowany i wyjechał do Kanady. Początkowo pracował w rolnictwie, później w przemyśle. Mieszkał w Hamilton.
Zmarł 3 grudnia 1973 r. w Burlington, jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu rzymskokatolickim w Lublinie przy ulicy Lipowej.
Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymał odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – czterokrotnie, Medal Lotniczy – czterokrotnie, Distinguished Flying Cross.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy piloci bombowi Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii