Udał się wówczas do archimandryty Hermana i złożył przed nim wieczyste śluby mnisze. Otrzymał imię zakonne Hiob na cześć proroka Hioba.
Hiob przebywał w monasterze co najmniej 15 lat. Według żywotów wyróżniał się skromnością, posłuszeństwem i surowym, ascetycznym trybem życia. W klasztorze wykonywał obowiązki lektora i psalmisty. Nie uzyskał wykształcenia wykraczającego poza podstawowe umiejętności czytania i pisania, wyróżniał się natomiast znakomitą pamięcią – bez problemów recytował nawet najdłuższe modlitwy, znał całe fragmenty Biblii na pamięć i potrafił porywać swoich słuchaczy, recytując je w emocjonalny sposób. Ok. 1569 zwrócił na siebie uwagę odwiedzającego klasztor Iwana Groźnego, który polecił nadać mu godność archimandryty. Nominacja ta nastąpiła w okresie najbardziej nasilonego terroru (opricznina), zaś car przebywał w Staricy, prowadząc zaciąg do oddziałów opryczników. Hiob pozostawał w związku z tym w najbliższym otoczeniu władcy, jednak zdaniem Rusłana Skrynnikowa z powodu miernych zdolności nie był w stanie wykorzystać tej okazji, by szybko awansować jeszcze wyżej w hierarchii cerkiewnej. W okresie, gdy Hiob był przełożonym klasztoru w Staricy, wspólnota otrzymała liczne nadania carskie.