dowódcą dywizjonu towarzyszącego.
Po wybuchu II wojny światowej został przydzielony do 6 bazy lotniczej. Z chwilą ataku ZSRR na Polskę przekroczył w Kutach granicę z Rumunią. Przedostał się do Francji, gdzie na lotnisku Lyon-Bron dowodził zgrupowaniem żołnierzy. Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-1333.
Od listopada 1940 r. był dowódcą zgrupowania oficerów w Blackpool. W lutym 1941 r. został skierowany na kurs nawigatorów bombardowania i strzelania, który ukończył w listopadzie. Następnie był polskim senior-oficerem na stacji RAF w St Andrews. Został skierowany do 18 Operational Training Unit w Bramcote na przeszkolenie w lotach operacyjnych. Po jego ukończeniu 12 czerwca 1942 r. został przydzielony do dywizjonu 301. 23 września 1942 r. objął dowództwo nad tym dywizjonem. Stanowisko zdał 13 kwietnia 1943 r. i objął funkcję dowódcy Ośrodka Wyszkolenia Wstępnego w Brighton, 18 czerwca 1944 r. został dowódcą Ośrodka Wyszkolenia Wstępnego w Faldingworth. 29 stycznia 1945 r. został powołany na szefa wydziału w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych. 4 marca 1946 r. przeniesiono go do RAF Bomber Command na stanowisko oficera administracyjnego. Po zakończeniu działań wojennych nie zdecydował się na powrót do Polski.