Centralnym punktem konstrukcji jest duży, obecnie obalony, głaz (stela) o długości 2,7 metra. Kręgi tworzą rozstawione co trzy metry, częściowo obrobione (celem nadania podłużnego kształtu) głazy o długości 1,2–1,8 metra (w większości obalone). Pomiędzy głazami znajdują się rzędy ciasno poukładanych otoczaków. Kręgi mają średnicę: 21, 26,5 oraz 19 metrów. Odnaleziono też konstrukcję o średnicy 10 metrów wykonaną z mniejszych kamieni. Kręgi nie były budowlami grobowymi i w większości nie zawierały żadnych pochówków (zmarłych chowano poza nimi). W kręgach odbywały się wiece plemienne, a także uroczystości żałobne (palenie zwłok) i stypy. Kurhany są konstrukcjami ziemnymi, często uzupełnione kamieniami. Usypywano je nad pochówkami. Dwa z nich mają średnicę około 8 metrów i wysokość pół metra, a trzeci analogicznie: 19 m i 1 m. Początkowo teren pochówku brukowano, a dopiero potem usypywano kurhany. Jeden z kurhanów został otwarty i obrabowany już w czasach starożytnych. Pozostałe groby nie były oznaczane na powierzchni. Chowano zarówno w obrządku całopalnym, jak i inhumacyjnym, a do grobów wkładano drobne przedmioty (ozdoby, ceramikę, narzędzia).