Wbrew jego nadziejom wydanie manifestu nie zakończyło wydarzeń rewolucyjnychR. Pipes, Rewolucja rosyjska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1994, , s. 33–34., również dlatego, że partie rewolucyjne – eserowcy i bolszewicy – nie były usatysfakcjonowane ustępstwami cara i dążyły do wywołania powstania zbrojnego.

Przebieg powstania Organizacje rewolucyjne w Rostowie nad Donem przygotowywały się do powstania zbrojnego od jesieni 1905 r. Bolszewicy tworzyli robotnicze drużyny bojowe, drukowali ulotki i proklamacje, stworzyli też nielegalny warsztat wyrobu bomb, napraw broni i laboratorium, w którym produkowano materiały wybuchowe. Ich prace koordynował przybyły w tym celu do Rostowa Jurij Butiagin. Głównym ośrodkiem poparcia dla planowanego powstania była robotnicza dzielnica Tiemiernik, położona nad rzeką o tej samej nazwie, w pobliżu rostowskiego dworca kolejowego. W latach bezpośrednio poprzedzających rewolucję zamieszkiwało ją ok. 30 tysięcy osób, które w większości żyły w skrajnie trudnych warunkach materialnych. Komórki partii socjaldemokratycznej istniały w Tiemierniku od początku XX w., zaś w listopadzie 1902 r. rostowscy robotnicy zorganizowali strajk generalny. Uczestnicy tego strajku odegrali kluczową rolę podczas przygotowań do zbrojnego wystąpienia przeciwko caratowi w końcu 1905 r.