Raymond Queneau (ur. 21 lutego 1903 w Hawrze, zm. 25 października 1976 w Paryżu) – francuski poeta, powieściopisarz i eseista. Jeden z prekursorów postmodernizmu, współzałożyciel eksperymentalnej grupy literackiej OuLiPo, autor tekstów popularnych piosenek oraz maszyny produkującej sonety.
Należał do Akademii Goncourtów, był także dyrektorem Encyklopedii Plejady wydawnictwa Gallimard, a jako Satrapa należał do Kolegium ’Patafizyki.
Zasiadał w jury konkursu głównego na 5. MFF w Cannes (1952). Jego imieniem i nazwiskiem nazwano jedną z paryskich stacji metra.
Twórczość Powieści Le Chiendent (1933, wydanie polskie pt. Psia trawka, 2014, tłum. Hanna Igalson-Tygielska) Gueule de pierre (1934) Les Derniers Jours (1936) Odile (1937) Les Enfants du Limon (1938) Un rude hiver (1939, wydanie polskie pt. Sroga zima, 2019, tłum. Hanna Igalson-Tygielska) Les Temps mêlés (Gueule de pierre II) (1941) Pierrot mon ami (1942, wydanie polskie 2002, tłum. Anna Wasilewska) Loin de Rueil (1944, wydanie polskie pt. Daleko od Rueil, 2021, tłum. Anna Wasilewska) On est toujours trop bon avec les femmes (1947, wydanie polskie pt. Kobietom zawsze okazujemy zbyt wiele dobroci, w: Dzieła zebrane Sally Mary 2003, tłum. Jan Gondowicz, Hanna Tygielska, Anna Wasilewska) Saint-Glinglin (1948) Journal intime (1950, wydanie polskie pt.