r. członkowie komitetu strajkowego w fabryce maszyn w Gorłówce udali się do dyrekcji zakładu, by zażądać odwołania wcześniejszych decyzji o skróceniu czasu pracy i obniżeniu zarobków. Towarzyszyło im około tysiąca pracowników zakładu razem z rodzinami. Dyrektor fabryki odmówił, na co strajkujący zagrozili mu bronią. Na teren zakładu przybyło wojsko i policja, żądając od robotników wydania przywódców strajku. Gdy zgromadzeni odmówili, policja i wojsko oddały strzały do robotników. Zginęło 18 osób, a ponad 50 zostało rannych.
Na wieść o tych wydarzeniach, na wezwanie przywódców strajku Andrieja Grieczniewa i Ilji Snieżki, do Gorłówki przybyło ok. 4 tys. robotników z Jasynuwatej, Awdiejewki, Debalcewa, Charcyska, Jenakijewa, Kadijewki, Griszyna. Dołączyli do nich również zrewoltowani chłopi z pobliskich wsi. Większość z nich była słabo uzbrojona w broń białą. Rewolwery, rusznice lub strzelby miało jedynie kilkuset. Przywódcy strajku podzielili zebranych na trzy grupy uderzeniowe i opracowali plan zbrojnego powstania. r. powstańcom udało się zmusić stacjonujących w Gorłówce żołnierzy do odejścia z koszar. Wojska zostały jednak wzmocnione przez oddział Kozaków z Jenakijewa i ostatecznie jeszcze tego samego dnia wyparły robotnicze drużyny w kierunku stacji kolejowej, po czym ostatecznie je rozbiły.