Władimir Borisowicz Frederiks (w polskiej literaturze także jako Frederichs, Woldemar FreederickszL. Jaśkiewicz, Absolutyzm rosyjski w dobie rewolucji 1905-1907, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982, s. 111., Владимир Борисович Фредерикс; ur. w pobliżu Helsingforsu, zm. 5 lipca 1927 w pobliżu Kauniainen) – rosyjski działacz państwowy, członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, ostatni minister dworu cesarskiego (w latach 1897–1917).

Życiorys Pochodził ze szwedzkiego rodu wyznania ewangelicko-augsburskiego. Jego przodek, oficer armii szwedzkiej, w XVIII w. dostał się do niewoli rosyjskiej i trafił na osiedlenie pod Archangielsk. Rodzina wstąpiła w służbę carów Rosji i od 1773 r. posiadała tytuł barona.

Uzyskał wykształcenie domowe. W 1856 r. wstąpił jako ochotnik na służbę w 4 dywizjonie Konnego pułku lejbgwardii. W 1858 r. otrzymał stopień korneta, w 1860 r. – porucznika, w 1863 r. awansowany na sztabs-rotmistrza, w 1866 r. na rotmistrza. W latach 1867–1869 dowodził 4 eskadronem Konnego pułku lejbgwardii. W 1869 r. otrzymał awans na stopień pułkownika. Od 1871 r. był fligiel-adiutantem Jego Wysokości oraz dowódcą dywizjonu Konnego pułku lejbgwardii. W 1875 r. został dowódcą tegoż pułku i pozostawał nim do r. 1883. W latach 1881–1891 dowódca 1 brygady 1 gwardyjskiej dywizji kawalerii. Od 1879 r.