generał major, w 1891 r. otrzymał awans na generała porucznika i został nadzorcą carskich stajni. W latach 1893–1897 był zastępcą ministra dworu cesarskiego. W 1897 r. sam objął stanowisko ministra dworu cesarskiego. W 1900 r. awansowany na stopień generała kawalerii. W 1905 r. wszedł do Rady Państwa.
Był jednym z najbardziej zaufanych dworzan i współpracowników cara Mikołaja II, na którego miał znaczący wpływ. Po krwawej niedzieli w styczniu 1905 r. przekonał Mikołaja II, by powierzył stanowisko zastępcy ministra spraw wewnętrznych i dowódcy Samodzielnego Korpusu Żandarmów Dmitrijowi TriepowowiA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, s. 103-104.. Był przeciwny zwołaniu Dumy PaństwowejA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, s. 178.. Już po zwołaniu parlamentu i otwierające sesji stwierdził, że deputowani zrobili na nim wrażenie gangu przestępcówA. Asher, The Revolution of 1905. Authority Restored, s. 104.. Towarzyszył Mikołajowi II w podróżach po kraju. Po wybuchu I wojny światowej udawał się razem z nim do kwatery głównej wojsk rosyjskich w Mohylewie.
W 1913 r., w ramach uroczystości 300-lecia panowania Romanowów w Rosji, otrzymał tytuł hrabiowski.