Moore.
Początek kapitalocenu Andreas Malm jako kluczowy moment podaje kryzys finansowy z 1825 r. Właściciele fabryk zaczęli zastępować maszyny wykwalifikowanymi i zorganizowanymi prządkami, a także tkaczami, którzy, choć tańsi w zatrudnieniu, byli trudni do powstrzymania przed malwersacjami. Trudność z wyjaśnieniem przejścia na silniki parowe jest to, że w tym czasie energia wodna była wciąż obfita i stanowiła jedną ósmą kosztu pary. Jednakże kapitaliści nie potrafili współpracować i opierali się zbiorowemu planowaniu potrzebnego do wyrównania przepływu i zapewnienia równych udziałów w górę i w dół rzek. Główną zaletą energii parowej była jej mobilność. Mogła ona można było zlokalizować w miastach, gdzie było dużo siły roboczej. Po 1825 r, dyscyplina fabryczna w miastach była bardziej powszechna niż na wsi. Wraz z przejściem na krosna mechaniczne, chociaż tkacze zostali zwolnieni, wzrosło zapotrzebowanie na pracowników. Zastępowalność pracowników stała się ważna w miarę nasilania się walki klasowej. W wiejskich młynach wodnych, przed kryzysem w 1825 r., właściciele młynów mogli polegać na sługach najemnych, ale późniejsze zmiany w prawie pracy zmusiły ich do przyciągnięcia pracowników do drogich „kolonii” z domkami i innymi udogodnieniami.