Cięcia płac sprowokowały strajki, na które wiejskie młyny były bardziej narażone niż ich miejscy konkurenci. „Sprzeczności klasowe związane z kryzysem mogły zostać rozwiązane – lub wyparte – tylko na zasadzie parowej”.
Zdaniem Moore’a, początek nowej epoki geologicznej powinno się datować w tzw. długim XVI stuleciu (między 1450 a 1750 r.). Krytykuje on myślenie o wyjątkowej roli rewolucji przemysłowej jako anglocentryczne. W rzeczywistości miało chodzić nie o nowe technologie umożliwiające wykorzystanie węgla w przemyśle lub szybką industrializację, a o dużo wcześniejsze zmiany leżące u podwalin logiki rynkowej. Moore zauważa, że na początku debaty o antropocenie ludzkość skupiała się jedynie na świadectwach empirycznych i stratygraficznych oraz skutkach procesów, które doprowadziły do kryzysu środowiskowego na skalę planetarną. Jego zdaniem odwraca to uwagę od istotnych przyczyn i uwarunkowań, które do tego doprowadziły.