W „Kartkach dawno minionej przeszłości” Wanda Umińska pisze:
Wanda Umińska opisuje w swoim pamiętniku, że udało się jej w 1883 doprowadzić do zastąpienia mężczyzn pełniących służbę strażników w kobiecym więzieniu na Pawiaku, kobietami. Miały one oddziaływać umoralniająco na uwięzione. Stanowisko takie objęła wtedy Jadwiga Wolska.
W 1884 Jadwiga Wolska wstąpiła do Zgromadzenia Kanoniczek Świeckich od Niepokalanego Poczęcia NMP. Zgromadzenie to powstało w 1744. Fundatorką była Antonina z Zahorowskich ordynatowa Zamoyska. Celem powołania Zgromadzenia było umożliwienie samotnym pannom z rodzin szlacheckich służenia Bogu i ludziom, bez rygoru zakonnej klauzury. Jadwiga Wolska należała do drugiego chóru skupiającego panny mniej zamożne i gorzej skoligacone. Panny drugiego chóru miały pomagać w administracji i gospodarstwie. W tym czasie siedzibą Zgromadzenia były budynki po obu stronach kościoła Św. Andrzeja Apostoła przy Placu Teatralnym w Warszawie. W 1903 drugi chór stanowiły panny: Józefa Róża Czajewska, Florentyna Roszkowska, Zofia Staniszewska, Emilia Suryn, Wanda Wągrodzka i Jadwiga Wolska.