W klasztorze popaulińskim 22 września 1825 otwarto seminaryjum główne, które z uniwersyteckim wydziałem teologicznym tworzyło jednę całość. Pierwszym rektorem seminarium był ks. Żółtowski, drugim, aż do 1836, ks. Jan Onoszko – kanonik mohylewski, w którym to roku podniesiono je do rangi akademija i przeniesiono do franciszkanów. Pozostałą część klasztoru wynajmowano jako mieszkania. Miejsce seminarium zajęła szkoła obwodowa a potem powiatowa, wreszcie w 1852 rozdzielono murem to co z klasztorem miało się zostać dla kościoła i to co szło na użytek publiczny.
Po powstaniu styczniowym w 1863 umieszczono przed kościołem figurkę Matki Bożej.
W czasie powstania warszawskiego na skutek bombardowania kościół został zniszczony przez Niemców, a w jego podziemiach zginęło kilkadziesiąt osób. Po wojnie zniszczenia budynku oszacowano na ok. 50%. Paulini wrócili do kościoła i klasztoru w 1948. Odbudowano go w 1956.
W 1965 roku świątynia wraz z zespołem klasztornym paulinów została wpisana do rejestru zabytków.
Warszawska Pielgrzymka Piesza Od 1711 roku z kościoła wyrusza co roku piesza pielgrzymka do sanktuarium na Jasnej Górze.
Przypisy
Warszawa Kategoria:Nowe Miasto w Warszawie Ducha Warszawa Ducha Warszawa Warszawa Kościół św. Ducha