Równocześnie został młodszym flagmanem eskadry Oceanu Spokojnego i dowódcą portu we Władywostoku. Jako komendant portu silnie zaangażował się w jego modernizację. W latach 1902–1904 był komendantem Nikołajewskiej Akademii Morskiej oraz dyrektorem Morskiego Korpusu Kadetów. Przeprowadził reformę programu nauczania w Korpusie, kładąc większy nacisk na przedmioty praktyczne i techniczne. W 1903 r. awansowany na stopień wiceadmirała. Cieszył się reputacją jednego z najlepszych rosyjskich oficerów marynarkiN. Bascomb, Czerwony bunt. Jedenaście tragicznych dni na pokładzie pancernika „Potiomkin”, Znak, Kraków 2010, ISBN 9788324013470, s. 74-76.. W maju 1904 r. został naczelnym dowódcą Floty Czarnomorskiej oraz portów u rosyjskich wybrzeży Morza Czarnego. Nominując go, minister marynarki wojennej Fiodor Awielan miał nadzieję ukrócić nastroje rewolucyjne, które szerzyły się coraz bardziej wśród marynarzy Floty.

Dowódca Floty Czarnomorskiej w okresie rewolucji 1905 r. Czuchnin przybył do Sewastopola w okresie, gdy Rosja ponosiła klęski w wojnie z Japonią, a wśród marynarzy, także Floty Czarnomorskiej, coraz wyraźniej szerzyło się niezadowolenie i sympatie rewolucyjne.