Dowódca Floty Czarnomorskiej, zdecydowany bezwzględnie zwalczać te nastroje, nakazał regularnie przeszukiwać kajuty marynarzy w poszukiwaniu rewolucyjnej literatury i nie dopuszczać do potajemnych zebrań załógN. Bascomb, Czerwony bunt. Jedenaście tragicznych dni na pokładzie pancernika „Potiomkin”, Znak, Kraków 2010, ISBN 9788324013470, s. 64.. Nakazał zaostrzenie dyscypliny na okrętach, kapitanów okrętów zachęcał do jej egzekwowania wszelkimi surowymi środkami. Po czterech miesiącach jego służby w Sewastopolu doszło do buntu w miejscowych koszarach marynarki. W odpowiedzi Czuchnin wykluczył ze służby marynarzy związanych z radykalnymi organizacjami politycznymi, a marynarzy podejrzanych o takie kontakty nakazywał bezterminowo więzić nawet, gdy brakowało dowodów ich wywrotowej działalności. W listopadzie 1904 r. zakazał marynarzom opuszczania pokładu okrętów i wyjść do miasta. Po krwawej niedzieli nastroje we Flocie uległy dalszemu pogorszeniu. Zdając sobie z tego sprawę, Czuchnin w lutym 1905 r. wygłosił w Sewastopolu mowę do marynarzy, w której oświadczał, iż nie przyjmie żadnych skarg na warunki służby i żądał, by marynarze zeszli z drogi „nikczemności i hańbienia rosyjskości”. Jego wystąpienie było wśród marynarzy kolportowane drukiem. Nie wywołało zamierzonego efektu, a nastroje we Flocie nadal ulegały radykalizacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Grigorij Czuchnin · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.