Zachowano ogólny układ poprzednika z centralnie zgrupowanymi czterema silnikami (po dwa na górnym i na dolnym płacie), jednak podobny do łodzi latającej kadłub w przeciwieństwie do Blériota 71 nie znajdował się pomiędzy skrzydłami, lecz poniżej (dolny płat przymocowany był do jego grzbietu). Nieznacznie powiększone zostały wymiary płatowca, a do jego napędu użyto mocniejszych silników widlastych o mocy 220 kW (300 KM) każdy. Usterzenie zaprojektowano identycznie jak w Blériocie 67: tworzyły je podwójne stery wysokości i trzy stery kierunku. Podwozie główne składało się z czterokołowych wózków umieszczonych pod każdym z dolnych silników; taki układ pozwolił na efektywne rozłożenie masy samolotu. Cechą charakterystyczną podwozia było też przednie koło, które zapobiegało przechylaniu się samolotu (częsty problem podczas lądowania nocą). Lotki były wyważone, co znacznie ułatwiało sterowanie samolotem. Bomby miały być umieszczone na pionowych stojakach zamontowanych na dolnych skrzydłach i bokach kadłuba.