Ulica przybrała wygląd jaki miała za czasów stanisławowskich. Kontrowersje co do rekonstrukcji wzbudziło, m.in. usunięcie arkady w pobliżu kościoła dominikanów, ustawienie latarń-pastorałów zamiast lamp gazowych na wysięgnikach przyściennych oraz kolor fasad. Jarosław Zieliński, badacz architektury Warszawy, stwierdził, iż kamienica znajdująca się pod nr. 39, pochodząca z ok. 1734 r., odrestaurowana w stylu saskiego baroku stanowi „przykład bezsensownego zniszczenia zachowanej dekoracji klasycystycznej w celu stworzenia pseudobarokowej atrapy”. Nie zostały także odtworzone oficyny i budynki na tyłach posesji. Oryginalny jest bruk z kostek, z czerwonego granitu i chodniki z granitowymi krawężnikami.
Ważniejsze obiekty Kościół św. Ducha; Kamienica Dulfusa (nr 1); Kamienica Pod Samsonem (nr 5) – powstała w 1770 r., w stylu Ludwika XVI, z przeznaczeniem dla prezydenta Starej Warszawy Jakuba Maraszewskiego. W latach 1804–1806 mieszkał w niej Ernst Theodor Amadeus Hoffmann. Była to 6-osiowa 3-kondygnacyjna kamienica z rozczłonkowaną pilastrami fasadą, ozdobiona półokrągłymi frontonami. Dolna kondygnacja była boniowana, a szczyt zwieńczony attyką. Po II wojnie światowej przetrwał fragment fasady wraz z wystrojem, m.in.