Kolejnym zadaniem mu przydzielonym było wdrożenie Mi-2 do prac agrolotniczych, co wiązało się m.in. z pracą w Iranie w latach 1973–1974. W trakcie tych prac przetestował łopaty laminatowe w warunkach tropikalnych. Wersję rolniczą Mi-2 zaprezentował w 1977 r. ma salonie lotniczym w Paryżu. W 1974 r. objął stanowisko zastępcy głównego konstruktora śmigłowców w Świdniku. W związku z pracami nad PZL W-3 Sokół ponownie objął obowiązki kierownika działu prób w locie. Z racji biegłej znajomości języka angielskiego w 1975 r. uzyskał stypendium ICAO w Wielkiej Brytanii. Odbył staż w British Airways Helicopters Ltd. oraz wziął udział w kursach zorganizowanych przez Civil Aviation Authority.

Po powrocie do Polski objął funkcję pilota doświadczalnego w badaniach śmigłowców PZL Kania i PZL W-3 Sokół. W 1979 r. w Paryżu prezentował w locie wersję pasażerską Mi-2. W zawiązku z tym w firmie Allison w Indianapolis odbył szkolenie w zakresie obsługi silników turbinowych. W Krzemieńczuku przeszedł szkolenie w zakresie postępowania w sytuacjach awaryjnych i uzyskał uprawnienia instruktora w tym zakresie. Od lipca 1978 do lutego 1979 r. brał udział w misjach WHO i FAO w Nigerii, Kamerunie i Czadzie. 16 listopada 1979 r. wykonał pierwszy wzlot prototypu śmigłowca Sokół, który wykazał wady w budowie wału przekładni głównej śmigłowca.