Jednocześnie dopuszcza on możliwość stanowienia unijnych regulacji proceduralnych, z zastrzeżeniem po pierwsze, że musi się to odbyć z poszanowaniem ogólnych zasad proporcjonalności, subsydiarności oraz tożsamości konstytucyjnej, a po drugie, że w zależności od obszaru konieczny będzie zróżnicowany, lecz w typowym przypadku wyższy w porównaniu do przepisów prawa materialnego, standard uzasadnienia dla proponowanych regulacjiDaniel Halberstam, Understanding National Remedies and the principle of National Procedural Autonomy: a Constitutional Approach, Cambridge Yearbook of European Legal Studies, 23 (2021), 156-158.

Z kolei węższe stanowisko prezentuje w swoim artykule Widdershov odmawia autonomii proceduralnej rangi zasady, nazywa ją raczej „punktem wyjścia”, otwartym na modyfikację ze strony unijnego prawodawcy. Widdershov nie dostrzega ograniczonych kompetencji UE w dziedzinie prawa procesowegoRob Widdershoven, National Procedural Autonomy and General EU Law Limits, Review of European Administrative Law, vol. 12, nr. 2. Konsekwentnie, podstawą dla ewentualnego uznania przepisów krajowej procedury powinna być jedynie zasada skuteczności.