Ustanawiając, w razie swej śmierci w czasie małoletniości chłopca, jako regentów: siostrę, z grecka zwana Deipilą i jej męża Diomedesa Chozroesa, nadto, gdyby żył, stryja, zwanego z grecka Samasarystonem, zgłaszał pretensje do greckiego tytułu kaizara, niezależnego od irańskiego króla królów.

Małżeństwa Wazamara Wazamar chciał być kobietą, głównie z potrzeby czułości z jednej strony i odrazy do walki o czułość – z drugiej. Na dworze Arsamucha otaczały go liczne żony, którym odmawiał potomstwa, zwodząc je, że nie mógłby z nikim dzielić wyłączności na nie. Do czasu aż na dwór króla Chorezmii zawitała Greczynka z pochodzenia, Baktryjka z imienia, a Gandarenka z obyczajów, ubrana w strój mniszki buddyjskiej i żarliwie propagująca naukę Buddy. Głosiła się wygnanką z królewskiego rodu. Bardzo przypadła do gustu Arsamuchowi, a w niecały rok od dnia przybycia urodziła Wazamarowi córkę, Mitroanię. Okoliczności jej śmierci okrywa tajemnica. Wazamar mówił, że żona podjęła głodówkę w intencji odkupienia jakiejś winy swej świekry, która groziła nieszczęściem całej rodzinie królewskiej. Przez nieostrożność doprowadziła ją ona do śmierci. Od strażników wieży, w której została uwięziona jej babka, Deipila, Mitroania dowiedziała się, że sprawcą śmierci swej żony, miał być sam Wazamar.