Inni mówili, że wykonał jedynie wyrok śmierci na rozkaz króla Arsamucha. Poza uczestnikami tej tragedii nikt nie wiedział, co się właściwie stało.
Misja dyplomatyczna do Sarmatów Tymczasem rosnący w siłę Persowie najechali Chorezmię. Stary król Arsamuch uznał się Młodszym Bratem króla Persji, za co uzyskał dla siostrzeńca stanowisko stałego przedstawiciela interesów perskich w związku sarmackim. Miał nakłonić Sarmatów do współdziałania z Persami w próbie zajęcia przez nich rzymskiej Armenii. Wędrując przez krainy leżące ponad północnymi rzekami wszędzie dla zmylenia rzymskich szpiegów, wypytywał o drogę poprzez którą mędrzec Zaratusztra zstąpił przed wiekami po święty, nigdy nie gasnący ogień. Przyniesiony przez siebie ogień Zaratusztra powierzył magom chorezmijskim. Teraz jednak ogień ten słabnie, a jeśli zgaśnie straci wszelką moc pośrednik między niebem a ziemią, Mitra. Jego rozmówcy albo uważali, że ogień wygasł albo, że grota dawno się zapadła albo sądzili, że po ogień można pójść, ale tylko przeszedłszy wcześniej przez wszystkie stopnie zjednoczenia z duchem Mitry. Rzymscy szpiedzy jednak nie dali się zwieść, byli przekonani, że prawdziwym celem Wazamara jest usunięcie się poza zasięg władzy króla perskiego do czasu, gdy sytuacja w jego kraju się nie wyjaśni.