Mitroania z kolei uważała, że Wazamar podejmując się posłowania do Sarmatów chciał wolności dla siebie i swoich potomków, a przez nich i dla innych ludzi. To jego dążenie porównywała do pragnienia dziecka, które chce z wód rzeki wyłowić twarz księżyca.
Dalsze losy O panowaniu Wazamara niewiele wiadomo. Powrócił do Chorezmii bez Mitroanii, która w niewyjaśnionych okolicznościach doprowadziła do uprowadzenia jej przez Rzymian. Wydaje się, że objął władzę nad Chorezmią jako syn Ardaszyra, skoro król perski upominał się u cesarza rzymskiego o wydanie Mitroanii, bezprawnie podającej się za córkę króla chorezmijskiego. Ostatecznie to Mitroania pozbawiła go po czterdziestu latach panowania, władzy i życia umieszczając na tronie chorezmijskim na krótko swego wnuka.
Opowieść Mitroanii O zagmatwanych losach Wazamara opowiada w powieści Mitroania, która podaje się za jego córkę. Poprzez babkę ma być też spokrewniona z królem Chorezmii, Arsamuchem. Jej historia rozpoczyna się w plątaninie walk dynastycznych o tron Chorezmu. Jej babkę, jako dziecko, próbuje zlikwidować jej brat, Arsamuch, obawiając się, że gdy dorośnie stanie się przyczyną kolejnej wojny o tron. Od śmierci ratuje ją stryj Samasaryston. Uciekającego z dzieckiem stryja łapie banda zbójców, którym przewodzi kobieta.