thumb|240px|Umiejscowienie starożytnej Emony na planie urbanistycznym dzisiejszej Lublany Emona, Aemona (łac. Aemona, gr. Ἥμωνα) – miasto na pograniczu rzymskiej Panonii i Italii, położone nad zbiegiem dwóch dopływów Sawy, na ważnym lądowym szlaku komunikacyjnym; obecna Lublana w Słowenii, stanowisko archeologiczne.
Historia W okresie przedrzymskim miejsce wcześnie zasiedlane jako obszar styczności Celtów, Ilirów i Wenetów. Pierwotnie iliryjska Emona – osada o nazwie przejętej następnie Rzymian, należała następnie do celtyckich Taurysków, a obszar jej doliny stanowił część ich królestwa Noricum. W ekspansji kierowanej od początków II wieku p.n.e. z Akwilei na ziemie plemion iliryjsko-celtyckich, Rzymianie opanowali ten obszar do 35 p.n.e. Wielkie dalmacko-panońskie powstanie miejscowej ludności w latach 6–9 n.e. i podjęte przeciw niemu działania wymusiły założenie przy osadzie zimowego obozu (castrum) dla żołnierzy uczestniczącego w walkach XV legionu. Po zakończeniu działań wojennych miejsce to w latach 14–15 n.e. umocniono murami o licznych wieżach obronnych, bramach i furtach, nadając Emonie charakter militarnego centrum.