Wczesne prace archeologiczne odsłoniły teren zaczątków osady położony na skrzyżowaniu dwóch późniejszych głównych dróg (ulic) rzymskich (cardo maximus i decumanus maximus); w ich pobliżu przebiegały odpływowe kanały połączone z żeglowną wówczas Lublanicą. Forum, wprawdzie rozplanowane zgodnie z tradycyjnymi regułami, przystosowano do praktycznie istniejącego terenowego planu miasta. Wiele obiektów mieszkalnych wyposażonych było w systemy ogrzewania (hypocaustum). Obiekty pozyskane z trzech dużych cmentarzysk wokół Emony stanowią bogate źródło wiedzy o poziomie życia i rozległych kontaktach handlowych jej mieszkańców. Reprezentują je przed wszystkim bardzo liczne wyroby ceramiki typu terra sigillata z warsztatów północnej Italii oraz wiele wyrobów szklanych z obszarów nadreńskich. Dopełniają tego znaleziska obiektów kultowych, włącznie z posągami bóstw i brązowymi statuetkami oraz ołtarzami ofiarnymi. Materialne znaleziska poświadczają również istnienie w mieście rzemiosł takich jak piekarstwo, szewstwo, garncarstwo, kamieniarstwo, rzeźbiarstwo i murarstwo, dostarczają też dowodów na istnienie lekarzy, znachorów i gladiatorów. Poza drobnymi obiektami rzemiosła artystycznego do okazalszych znalezisk należy pozłacany brązowy posąg przedstawiający młodzieńca w todze, odkryty w 1836 i datowany na II wiek n.e.