Mercedes D.I (E6F) – sześciocylindrowy, rzędowy, chłodzony cieczą tłokowy silnik lotniczy o mocy 74 kW (100 KM), opracowany w 1913 roku przez niemieckie zakłady Daimler. Używany był m.in. do napędu samolotów LVG B.I, Albatros B.I czy Albatros B.II. Dalszy rozwój konstrukcji doprowadził do powstania dysponującego większą mocą silnika Mercedes D.II.
Historia rozwoju Silnik Mercedes D.I (znany też pod oznaczeniem E6F) został opracowany w 1913 roku w zakładach Daimler (litera „D” w nazwie silnika oznaczała firmę Daimler). Silnik miał układ górnozaworowy z centralnym wałkiem rozrządu umieszczonym w głowicy, a zgrupowane w trzech parach odlewane cylindry umieszczono pionowo na aluminiowej skrzyni korbowej. Wyposażony był w jeden gaźnik i dwa magneta Bosch. Rozwinięciem konstrukcji był dysponujący większą mocą silnik Mercedes D.II, co osiągnięto przez powiększenie średnicy cylindrów oraz skoku tłoka.