Tadeusza Kutrzeby meldunek o położeniu swoich wojsk i zamiarze uderzenia 11 września na Głowno, prosząc jednocześnie o przyspieszenie działań wchodzącej w jego pas działania 4 Dywizji Piechoty płk. Mieczysława Mysłowskiego.
O świcie 11 września przez Władysławów–Wolę Zbrożkową na Głowno ruszył 7 pułk strzelców konnych z 3/7 dak por. Józefa Korczakowskiego, ubezpieczając się od czoła 1 szwadronem rtm. Konstantego Kozłowskiego wzmocnionym plutonem ckm i dwoma armatami ppanc. W tym czasie z Głowna wyruszył niemiecki I/31 pułku piechoty i oddział rozpoznawczy 24 DP. Do boju spotkaniowego między 1 szwadronem a piechotą niemiecką doszło na północnym skraju Woli Zbrożkowej. Równocześnie niemieckie pojazdy pancerne dokonały napadu ogniowego na 3/7 dak por. Korczakowskiego, znajdującą się w połowie drogi między Helenowem a Wolą Zbrożkową. O wyniku walk przesądziło czołowe uderzenie 1 szwadronu oraz skrzydłowe natarcie 2. i 3 szwadronów pod ogólnym dowództwem mjr. Pawła Budzika, które odrzuciło Niemców i pozwoliło zająć północny skraj Woli Zbrożkowej. 3 baterii przyszedł z pomocą 4 szwadron rtm. Zdzisława Baranowskiego z armatą przeciwpancerną i szwadron czołgów rozpoznawczych, które zmusiły Niemców do ukrycia się, umożliwiając ściągnięcie polskich dział z szosy.