240px|thumb|Bój pod Głownem (11-12 września 1939) Woli Zbrożkowej nie udało się jednak utrzymać. 7 psk musiał wrócić na podstawy wyjściowe i tam dopiero zatrzymał wroga. Walka ogniowa trwała kilka godzin; w jej trakcie gotowość odzyskała 3 bateria, a na prawe skrzydło 7 psk przybyły dwa szwadrony 17 pułku ułanów. W tej sytuacji dowódca 7 pułku strzelców konnych płk Stanisław Królicki zdecydował wznowić natarcie. Około 15.00 mjr Budzik na czele 1., 2. i 4 szwadronu odbił północną część Woli Zbrożkowej. Kiedy jednak patrole zameldowały, iż Niemcy podwieźli w rejon walk nowe pododdziały, dowódca 7 psk uznał, iż nie utrzyma zdobytych pozycji; wycofał szwadrony na podstawę wyjściową i na tych stanowiskach odparł natarcie niemieckiego 32 pułku piechoty.
Wieczorem 11 września szwadrony 7 psk miały być zluzowane przez I/57 pp mjr. Stanisława Hrycka. Pragnąc ułatwić piechocie przejęcie stanowisk, płk Królicki zarządził o 20.00 uderzenie w stronę Głowna. Wykonały je 1., 3. i 4 szwadrony, wspierane ogniem dwóch baterii 7 dak.