Mikołaj Kostka herbu Dąbrowa (ur. ok. 1564 – zm. 28 lutego 1610 w Pogódkach) – polski duchowny katolicki, kanonik chełmiński, cysters, opat pelpliński, biskup nominat chełmiński.

Syn Jana, wójta malborskiego, nominata na kasztelanię elbląską, i Małgorzaty z d. Eulenburg (Elenborg). Miał starszą siostrę o nieznanym imieniu, która wyszła za Jana v. Felden Zakrzewskiego, oraz braci: Jakuba, Jana Krzysztofa i Macieja.

Nie wiadomo, gdzie się kształcił. Święcenia kapłańskie przyjął 27 grudnia 1588 z rąk swego stryja, biskupa chełmińskiego Piotra Kostki, lecz już wcześniej, dzięki poparciu biskupa, otrzymał kanonię chełmińską i scholasterię wileńską.

Odznaczał się zdolnościami administracyjnymi. Jako dzierżawca dóbr kapitulnych przyczynił się do ich podniesienia gospodarczego. W 1588 biskup, na prośbę swej krewnej, ksieni Magdaleny Mortęskiej, zlecił mu opiekę nad klasztorem benedyktynek w Chełmnie, któremu Mikołaj Kostka udzielił pomocy w reformie zakonnej i rewindykacji dóbr klasztornych. 1589 w charakterze zastępcy biskupa i delegata kapituły uczestniczył w synodzie prowincjonalnym w Piotrkowie, a 27 października 1589 był posłem królewskim na sejmiku w Toruniu, który debatował nad uchwaleniem podatku na wojnę z Turcją.