Położył duże zasługi dla konwentu pelplińskiego. Przywrócił nakazaną w regule karność zakonną, czym spełnił zalecenia reformy podjętej przez biskupa Rozdrażewskiego z okazji kanonicznej wizytacji klasztoru. Dla kształcenia młodych adeptów, których liczba na nowo zaczęła się powiększać, ustanowił osobnego nauczyciela i corocznie po dwóch wysyłał na dalszą naukę do kolegiów jezuickich. Starał się o powiększenie biblioteki klasztornej, wyznaczając na ten cel stały budżet z majątku opackiego. W 1600 był współfundatorem klasztoru bernardynów w Nowem.
Wytrwale zabiegał o restytucję dóbr klasztornych, lekkomyślnie odstąpionych różnym osobom przez poprzedników. W trosce o poprawę warunków bytowych zakonników dokonał w 1599–1600, jako pierwszy z opatów, podziału dóbr klasztornych na opackie i konwentowe. Wybudował infirmerię, refektarz zimowy, szpital przy kościele parafialnym, remontował zabudowania klasztorne. Jego staraniem częściowo odnowiono kościół klasztorny, do którego w latach 1602–3 dobudowano zakrystię. Z tego okresu pochodzą m.in. dębowe, zdobione drzwi kapitularza (1603), a także dębowe ławy w północnym krużganku, z bogato rzeźbionymi zapleckami o renesansowej ornamentyce, znaczone herbem opata, jego inicjałem i datą 1609, należące do najcenniejszych zabytków tego rodzaju na Pomorzu.