Zasądzoną karę odbyła w całości. Przekreśliło to jej szanse na ukończenie edukacji (chciała studiować historię sztuki), a znamię kryminalistki przez wiele lat uniemożliwiło jej znalezienie pracy. Inwigilowana była przez Urząd Bezpieczeństwa wiele lat po wyjściu z więzienia.
Skarzyńska nie zdecydowała się na współpracę ze służbami i zachowała swoją niezłomną postawę, w przeciwieństwie do wielu jej kolegów i koleżanek, którzy poddani presji, szykanom i prześladowaniom zaczęli współpracować z aparatem represji.
13 lipca 1957 r., po dwunastu latach od aresztowania rozpoczął się proces rehabilitacyjny Skarzyńskiej i koleżanek zakończony oczyszczeniem ich ze wszystkich zarzutów. Był on jednym z wielu podobnych procesów oczyszczających opinię polskich działaczy niepodległościowych rozpoczętych w okresie „odwilży” po śmierci Józefa Stalina.
W 1952 r. wyszła za mąż za Romualda Skarzyńskiego, z którym doczekała się trzech córek: Ewy, Hanny i Renaty.
Zmarła 28 lipca 1966 r. i została pochowana na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 20G).