W czerwcu 1933 został przeniesiony do Lotniczej Szkoły Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. W listopadzie 1934 został wyznaczony na stanowisko dyrektora nauk. W 1934 r. wziął udział w zawodach Challenge 1934. W załodze z mechanikiem Eustachym Kołodziejem wystartował na samolocie PZL.26 ze znakami SP-PZL. W klasyfikacji końcowej zajął 11. miejsce. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. W styczniu 1936 został komendantem szkoły w Grudziądzu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 11. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa. W tym czasie pełnił służbę w Biurze Wojskowym Ministerstwa Komunikacji na stanowisku szefa Wydziału Przysposobienia Wojskowego i Sportu Lotniczego.

Po zakończeniu wojny obronnej przekroczył granicę z Rumunią, a następnie przedostał się do Francji. Został przydzielony do III Grupy lotnictwa jako oficer łącznikowy. Po klęsce Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.