Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła pojedyncza pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 14 został wcielony do służby w Regia Marina 18 marca 1917 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Amilcare Casarano. Początkowo F 14 został podporządkowany Dowództwu Obszaru Morskiego w La Spezii, odbywając patrole przeciw okrętom podwodnym na wodach Morza Tyrreńskiego. Następnie w oparciu o inne bazy uczestniczył w misjach ofensywnych na austro-węgierskich szlakach handlowych i u wybrzeży nieprzyjaciela. Za udział w jednej z takich akcji, przeprowadzonej 25–27 lipca 1917 roku, załoga okrętu otrzymała pochwałę. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie (wraz z F 1, F 6, F 7, F 8, F 11, F 18, A 2, A 3, A 4, A 5 i A 6). W 1918 roku dowództwo jednostki objął kpt. mar. Giuseppe Curci.