W lipcu 1918 roku F 14 odważnie przedarł się przez zagrodę minową, jednak wpadł w zasadzkę u wejścia do portu Pola. 1 listopada 1918 roku okręt nadal należał do Flotylli Okrętów Podwodnych w Ankonie (razem z F 1, F 6, F 7, F 11, F 16 i F 18). Łącznie podczas działań wojennych załoga jednostki wzięła udział w 35 rejsach bojowych.
Po zakończeniu wojny F 14 stacjonował w Sebenico, gdzie jego załoga brała udział w wydobywaniu i dezaktywacji min postawionych w celu blokowania portu, a także pełniła funkcję żandarmerii wojskowej w bazie. Po powrocie do Wenecji jednostka prowadziła działalność szkoleniową na północnym Adriatyku, gdzie odbywała częste rejsy, a następnie w 1925 roku weszła w skład Dywizjonu Okrętów Podwodnych w Brindisi.
6 sierpnia 1928 roku o godzinie 8:45, podczas symulowanego ataku na formację floty włoskiej nieopodal Poli, F 14 wynurzył się tuż przed dziobem niszczyciela , który staranował go i zatopił. Akcję ratowniczą utrudniała niesprzyjająca pogoda, więc kiedy następnego dnia po południu okręt został podniesiony, nikt z jego załogi już nie żył – zmarli w wyniku uduszenia spowodowanego chlorem pochodzącym z rozbitych akumulatorów.