Świat podziemny przedstawiony w dolnej części obrazu zawiera w sobie stworzenia wodne oraz masywną postać podtrzymującą Ziemię. Część środkowa, obramowana dwoma smokami wijącymi się wokół dysku bi, przedstawia świat żyjących, ukazując członków rodziny opłakujących Damę Dai i jej portret. Na górze widzimy zamieszkałe przez smoki niebo pełne kłębiących się chmur i podobne do jeleni stworzenia dosiadane przez mityczne postaci. Postać ukazana jako owinięta przez węża, stojąca w centrum nieba i mająca po bokach słońce z krukiem i księżyc, jest identyfikowana jako Fuxi lub Nüwa, protoplaści Chińczyków.
Chociaż uczeni są raczej zgodni co do tego ogólnego rozumienia obrazu, to jego całościowa interpretacja w kontekście ówczesnych wierzeń religijnych, jak i rytualna funkcja chorągwi, pozostają przedmiotem sporu. Wczesne interpretacje dzieliły wspólne założenie, że malowana chorągiew pełni symboliczną funkcję mapy dla wędrówki niematerialnej duszy (hun) po zaświatach, przy czym dominował pogląd, że obraz ma nadawać kierunek wzlotowi hun do nieba. Pojawiły się jednak głosy, że idea wędrówki hun nie pojawiła się jeszcze w połowie II w. p.n.e. i obraz raczej wskazuje duszy drogę powrotu do podziemnego domu.