Chorągiew często przy tym identyfikowano z feiyi (fruwającym strojem) który jest wymieniony w inwentarzu grobu sporządzonym na bambusowych deseczkach, tez zaś z kolei z ubraniem używanym podczas praktykowanego w ówczesnych Chinach rytuału przywołania duszy. Jak jednak zauważył już Jerome Silbergeld, nazwa feiyi nie występuje w dostępnych tekstach z epoki i trudno identyfikować chorągiew z kawałkiem ubrania używanym w rytuale przywołania duszy, sprawowanym przed samą ceremonią pogrzebową, szczególnie w sytuacji gdy Liji jednoznacznie stwierdza, iż strój użyty w rytuale nie może być następnie zastosowany do owinięcia lub ubrania ciała.
Próbą odpowiedzi na problemy postawione przez Silbergeld była interpretacja Wu Hunga, który odwołał się do obecnych w ówczesnych rytuałach pogrzebowych rozróżnienia pomiędzy shi (martwym ciałem) a jiu (dosłownie "ciałem w swoim odwiecznym domu"). Jego zdaniem środkowa scena obrazu przedstawia te dwa stadia istnienia Damy Dai w zaświatach: członkowie rodziny składają ofiarę shi, zaś jiu jest reprezentowane przez portret. Tym samym chorągiew to tzw. Chorągiew Imienia (mingjing), wspomniana w Liji, identyfikująca zmarłego, gdy on sam nie może już tego zrobić będąc tylko martwym ciałem. Z kolei Eugene Y.