Dominują ciemne brązy, ochra, czerń, cynober, fiolet i biel, przy czym ta dość ograniczona gama kolorów uzupełniona jest malachitową zielenią w różnych odcieniach, występującą w ornamentach. Jest to więc skala barw, w której brak błękitu i jego odcieni oraz żółci, przy czym miała ona pozostać dość typowa dla chińskich obrazów. Postacie zwierząt są maksymalnie zredukowane do ciągłych, zakrzywionych linii, co podkreśla mniej lub bardziej gwałtowny ruch, a tym samym życie, uwidocznione przez napięcie lub wykrzywienie pni lub kończyn. Miało to pozostać stałym elementem przedstawiania zwierząt w chińskim malarstwie.
Przedstawienie Damy Dai jest uważane za jeden z najwcześniejszych przykładów portretu w chińskim malarstwie. Mamy tu do czynienia z próbą uzyskania podobieństwa do pewnej rzeczywistej, historycznej postaci, przy czym artysta posłużył się obrazami sugerującymi jej status (ubranie z brokatu) i wiek (laska), raczej nie próbując zarysować jej indywidualnych rysów. Znaczenie Damy Dai jest podkreślone także przez jej skalę i pozycję: jest ona największą postacią w centrum chorągwi. Ma również na sobie najbardziej wyszukany strój, podczas gdy jej służący noszą jedynie proste szaty. Ponadto stoi zgarbiona, co wskazuje na jej wiek i schorowane biodro.