Mieszkańcy byli jednocześnie uczestnikami i widzami.
Prekursorem weneckiego karnawału było rzymskie święto Saturnaliów, które z kolei było połączeniem jeszcze starszych uroczystości.
Historia karnawału w Wenecji sięga końca XI wieku, choć pierwsza historyczna wzmianka pochodzi już z 1094 roku z dokumentu sygnowanego przez dożę Faliera, który gwarantował prawo do obchodzenia karnawału – łac. carnis laxatio – w okresie poprzedzającym wielki post, lecz dopiero zwycięstwo Republiki Weneckiej pod rządami doży Michiela nad patriarchą Akwilei w 1162 roku zapoczątkowało jedną z głównych karnawałowych tradycji. Po odbiciu Grado Ulrich II, jego dwunastu głównych wasali i setki jego żołnierzy zostało pojmanych i sprowadzonych do Wenecji. Po interwencji papieża w sprawie zawarcia pokoju więźniowie zostali uwolnieni w zamian za coroczną daninę dla Republiki Weneckiej w postaci 1 byka, 12 świń i 300 bochenków chleba. Ceremonia publicznego zarzynania byka i świń (symbolizujących odpowiednio Ulricha i jego wasali) w celu upamiętnienia zwycięstwa, odbywająca się każdego roku w dniu poprzedzającym tłusty czwartek na placu św. Marka, stała się tradycją i przetrwała jako element karnawału przez następne setki lat. Brali w niej udział wszyscy mieszkańcy, racząc się uroczystym posiłkiem i ciesząc z muzyki, tańców i pokazów akrobatycznych.