Budowa tak wielkiego miasta jak Liangzhu, w którą zaangażowana była wyrafinowana inżynieria, wymagała rozwiniętej organizacji zarządzania zasobami i siłą roboczą. W porównaniu do poprzedzającej ją kultury Songze społeczeństwo kultury Liangzhu było bardziej zhierarchizowane, zaś uprzywilejowanie elity potwierdzają bogate pochówki, oznaczone usypanymi z ziemi strukturami o kształcie piramidy. Szczególne miejsce wśród wyposażenia grobowego miejscowej elity zajmują przedmioty z żadu, o wiele liczniejsze, pracochłonne i bardziej zaawansowane technicznie niż wcześniejsze przykłady żadów. Dla przykładu na cmentarzysku Fanshan w pobliżu miasta Liangzhu znaleziono jedenaście jam grobowych umieszczonych w sztucznym nasypie z ziemi, które zawierały ponad 1200 przedmiotów wyposażenia grobowego, z czego 90 procent było żadami, co daje pewne pojęcie o skali miejscowej produkcji przedmiotów z żadu. Ze względu na jakość i ilość wyrobów z żadu kultura Liangzhu, wraz ze współczesną jej kulturą Hongshan, nazywana jest "kulturą żadu". Spośród przedmiotów z żadu kojarzonych z kulturą Liangzhu należy wymienić przede wszystkim dyski bi, topory yue oraz tuby cong, "stanowiące znak rozpoznawczy kultury Liangzhu".
W roku 2019 ruiny miasta Liangzhu zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Archeologia Chin Liangzhu