– okres w historii Japonii między rokiem 300 p.n.e. a 300 n.e.

Doszło wówczas do znaczących zmian klimatycznych. Ludność terenów dzisiejszych Chin, Korei, Mongolii, przenosiła się na południe i wschód w związku z powstawaniem wielkich pustyń azjatyckich (m.in. Gobi). W wyniku tego procesu pewne grupy ludzi o prawdopodobnie rozmaitym pochodzeniu etnicznym przeniosły się do Japonii. Migranci mogli pochodzić z dorzecza Jangcy w Chinach, południowych wybrzeży Korei (zob. Gaya) lub z Mandżurii. Języki japońskie wykazują pewne podobieństwa z językami ałtajskimi i językiem koreańskim. Ludność Japonii posiada dominującą haplogrupę DNA-Y D1b oraz O2b - to jedyne państwo świata, gdzie te haplogrupy są haplogrupami dominującymi (w zależności od regionu Japonii). Typowa dla Chin i Korei grupa O3 jest obecna głównie na wyspie Kiusiu (Kyūshū) i rejonach granicznych z Koreą.

Kultura Yayoi pojawiła się najpierw na ciepłej i nadającej się do uprawy ryżu wyspie Kiusiu, skąd rozprzestrzeniła się do centralnej części Japonii. Zmiany w strukturze ludnościowej przyniosły ze sobą umiejętność uprawy ryżu (pola ryżowe podobne do chińskich), obróbki brązu i żelaza, a także nową religię, która w późniejszym czasie rozwinęła się w shintō. Są to początki kultury japońskiej.