Na przełomie maja i czerwca 1940 roku Sonderkommando Lange zostało wysłane do obozu przejściowego w Działdowie. Esesmani zamordowali tam wtedy 1558 pacjentów szpitali psychiatrycznych z Prus Wschodnich. Mania wraz z dwunastoma towarzyszami pracował przy grzebaniu zwłok. Następnie Sonderkommando Lange na blisko rok zawiesiło działalność, a polskich grabarzy ponownie uwięziono w Forcie VII.
Po pewnym czasie Lange odwiedził ośmiu polskich więźniów w ich celi w Forcie VII i zauważywszy z niezadowoleniem ich zły stan fizyczny, dostarczył im dodatkową żywność tłumacząc, że muszą nabrać sił przed nowym zadaniem. W czerwcu 1941 roku reaktywowane Sonderkommando Lange wznowiło mordowanie chorych psychicznie na terenie Kraju Warty. Mania i jego towarzysze ponownie zostali zmuszeni do pracy w charakterze grabarzy.
We wrześniu tego roku, w związku z przerwaniem akcji T4 i rozpoczęciem przygotowań do „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, Sonderkommando zostało przeniesione do Konina. Jesienią 1941 roku w lasach między Niesłuszem a Rudzicą, a następnie w lasach Wygoda pod Kazimierzem Biskupim, jego członkowie mordowali Żydów z gett w powiecie konińskim, eksperymentując przy tym z różnymi metodami masowego mordu (m.in. z użyciem palonego wapna).