Puńców rozwijał się w ścisłej zależności od pobliskiego Cieszyna.
Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 138 budynkach w Puńcowie na obszarze 1266 hektarów mieszkało 1238 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 97,8 os./km². z tego 540 (43,6%) mieszkańców było katolikami, 698 (56,4%) ewangelikami, 1217 (98,3%) było polsko-, 8 (0,6%) czesko- a 2 (0,2%) niemieckojęzycznymi. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 170 a mieszkańców do 1434, z czego 1419 zameldowanych było na stałe, 627 (43,7%) było katolikami, 807 (56,3%) ewangelikami, 1408 (98,2%) polsko-, 9 (0,6%) niemiecko- a 2 (0,1%) czeskojęzycznymi.
Od podziału Śląska Cieszyńskiego w 1920 roku, część wsi, tj. około 1/5 powierzchni, położona na południowym skłonie działu wodnego (po stronie doliny Olzy), znalazła się w granicach Czechosłowacji (obecnie część miasta Trzyńca w Czechach, jako dzielnica Osówki i gmina katastralna Czeski Puńców).
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Puńców”.
Do 1954 roku miejscowość była siedzibą gminy Puńców. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Puńców. W 1973 nie odtworzono gminy Puńców, a wieś przydzielono do gminy Goleszów. W latach 1975–1998 położona była w województwie bielskim.