Konsekwencje przegłosu Konsekwencją przegłosu jest zniesienie zasady korelacji miękkości pomiędzy spółgłoską a następującą po niej samogłoską. W wyniku przegłosu po miękkiej (palatalnej) spółgłosce mogły się odtąd pojawiać także samogłoski tylne (niepalatalne), np. kwiat ([v´] – [a]), las (funkcjonalnie miękkie [l] – [a]), wiodę ([v´] – [o]), biały ([b´] – [a]). Spółgłoski palatalne usamodzielniły się przez to jako odrębne fonemy.
Proces zachodził zależnie od otoczenia, więc w języku polskim pojawiły się na skutek przegłosu alternacje samogłoskowe e:a oraz e:o, które widoczne są w odmianie wyrazów, np. las : lesie, wieźć : wiozę, widział : widzieli. Ich powstanie przebiegało następująco: prasłowiańskie *ě w wyniku przegłosu dało polskie a prasłowiańskie *ě bez przegłosu dało polskie e prasłowiańskie formy *věra, věrě kontynuowane są przez polskie wiara : wierze (alternacja a:e).
Przegłos lechicki a przegłos polski Przegłos lechicki opisywany jest najczęściej jako jeden proces.