w kopalniach, gdzie przemianowano je na Wojskowy Korpus Górniczy (zlikwidowany w 1959).
W styczniu 1959 uchwalono nową ustawę o powszechnym obowiązku służby wojskowej, która nie przewidywała już dla osób duchownych żadnych ulg i udogodnień. Regulacja prawna umożliwiała Ministrowi Obrony Narodowej zaliczanie niektórych kategorii poborowych, do zwolnionych z poboru bez poddawania ich badaniu lekarskiemu, ale decyzję taką podejmowano na drodze wydawanego corocznie rozporządzenia. Pierwszych kleryków do odbycia zasadniczej służby wojskowej i zastępczej służby wojskowej powołano w 1959.
Poborowi, od 1973 mogli też służbę zastępczą odbyć – dobrowolnie – w ZOMO (Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej). Niektórzy mieli również możliwość odsłużenia wojska w Ochotniczych Hufcach Pracy, pogotowiu ratunkowym i Obronie Cywilnej kraju. Do tzw. służby zastępczej nie było jednak łatwo się dostać, bowiem liczba miejsc była ograniczona.
W 1980 r., na podstawie art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1979 r. Nr 18, poz.