Nie była to wyspa, lecz kawał brzegu jakiejś rzeki, oderwany podczas trzęsienia ziemi, powodzi lub innego kataklizmu. Kępa drzew ze wszystkiem, co się na niej w danej chwili znajdowało, wypłynęła rzeką na morze i udawała w nocy wyspę. Na ten to ruchomy szmat ziemi dostali się wypadkiem Kania i Brzeźniak i przebyli na nim kilka tygodni. Położenie Robinzona Kruzoe było wielkim losem, wygranym na loterji, w porównaniu z dolą naszych chłopów. Na wędrownej wyspie zamarło wszelkie życie. Małpy, zjadłszy pozostałe orzechy, zdechły; drzewa więdły już w powietrzu, przesiąkłem wyziewami soli. [...] Więc Kania i Brzeźniak znajdują na wędrownej wyspie dogorywającego z głodu pumę, którego mięso żywi ich przez czas jakiś, a kiedy im twarda „pumina” zbrzydła, wówczas łapie się dla nich w samorodnych sidłach, w korzeniach i lianach drzew ogromny potfisz." Recenzja ta zawierała także opis drugiego opowiadania: "Więcej realistycznie, zgodnie z „prawdą” pospolitą opracował utalentowany autor przygody gromadki chłopów polskich, uciekających z kolonji brazylijskiej („Przygody w puszczy”). W nędzy i poniewierce wracają biedacy do miasta portowego, skąd mają nadzieję dostać się do kraju.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wędrowna wyspa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.