Połączonym zakonom przekazano ponadto własności rozwiązanych zakonów: świętego Ducha z Montpellier, świętego Jakuba z Compostelli, świętej Katarzyny, świętego Ludwika z Boucheraumont, bożogrobców i Zakonu Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego. W 1664 r. król Ludwik XIV potwierdził przywileje jerozolimskiego Zakonu Świętego Łazarza, opisując przy tym jego historię i genezę pojawienia się we Francji. Dalsze jego przywileje zostały potwierdzone przez papieża Klemensa XIII (1758-1769).
W czasie panowania króla Ludwika XIV zakony odtworzyły flotę wojenną (Armadę Świętego Łazarza), której wydzielona eskadra w sile 10 fregat broniła wybrzeży Bretanii, a inne jednostki zwalczały berberyjskich piratów i ochraniały szlaki handlowe na Morzu Śródziemnym. W Paryżu zakony powołały własną Akademię Morską, kształcącą oficerów marynarki wojennej.
W XVII w. zaszczytnego stopnia rycerza Świętego Łazarza mógł dostąpić jedynie członek Zakonu Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel. Król Ludwik XV potwierdził swój protektorat nad Zakonem Świętego Łazarza w latach 1722 i 1767. W XVIII w.