Państwowa służba cywilna (II RP) – wyodrębniony zespół urzędników administracji rządowej, kierujący się określonym systemem norm, wartości i procedur, mający na celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa w urzędach administracji rządowejSłużba cywilna, Encyklopedia Administracji publicznej.  

Powołanie służby cywilnej Na podstawie ustawy z 1922 r. o państwowej służbie cywilnej powołano służbę cywilną, której  podlegali ministrowie oraz konstytucyjnie odpo­wiedzialni kierownicy innych władz naczelnych i urzę­dów centralnychUstawa z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej. . Ustawa stanowiła, że stosunek państwowej służby cywilnej miał charakter publiczno-prawny. Funkcjonariuszy dzieli się na dwie kategorie: urzędników oraz niższych funkcjonariuszów państwowych.

Ustawa z 1922 r. była dwukrotnie nowelizowana a mianowicie w 1924 r. oraz w 1932 r., co pozwoliło na doprecyzowanie niektórych paragrafów lub nadania im nowego brzmieniaUstawa z dnia 21 marca 1924 r. w przedmiocie zmian niektórych postanowień ustawy o państwowej służbie cywilnej. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 października 1932 r. w sprawie zmiany niektórych postanowień ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej.