.

Mianowanie urzędników Mianowanie oznaczało powstania stosunku służbowego urzędnika. Mianowanie miało charakter stały lub okresowy. Urzędnikiem mógł być mianowany jedynie obywatel polski o nieskazitelnej przeszłości, posiadający zdolność do działań prawnych oraz uzdolniony fizycznie i umysłowo do pełnienia od­nośnych obowiązków służbowych, władający biegle językiem polskim w mowie i piśmie.

Osoba, przeciw której toczyło się po­stępowanie karno-sądowe lub upadłościowe, albo też postępowanie o pozbawienie jej własnej woli, nie mógł być mianowanym urzędnikiem.  

Mianowanie urzędnika wymagało zezwo­lenia właściwej władzy naczelnej, o ile kandydat: nie ukończył osiemnastego roku życia, ukończył już czterdziesty rok życia, lecz przedtem nie pozostawał w służbie państwowej.

Według znowelizowanej ustawy z 1924 r. dodano, że urzędników Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP mianował Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej za kontrasygnatą Prezesa Rady Ministrów.

Z kolei zgodnie z postanowieniami ustawy z 1932 r. mianowanie urzędników I kategorii, zawierające awans do wyższego stopnia służbowego wymagało każdorazowo zgody Prezesa Rady Ministrów.