winien zachowywać się w sposób, który by powadze jego stanowiska nie ubliżał; urzędnikowi nie wolno było wchodzić w związki lub zmowy, które mogły zakłócić należyty bieg zarządu państwowego lub normalnego toku urzędowania; wobec swych przełożonych urzędnik powinien zachowywać się z uszanowaniem, w stosunku zaś z innymi urzędnikami i podwładnymi z uprzejmością; w stosunkach urzędowych z interesantami powinien urzędnik, zachowując należytą powagę, być bezstronnym, uprzejmym i w granicach dopuszczalnych służyć im radą i pomocą; wszelkie prośby, przedstawienia i zażalenia w sprawach osobistych i urzędowych, wynikające ze stosunku służbowego, urzędnik powinien wnosić w drodze służbowej, a tylko w wypadkach, w których rodzaj sprawy tego wymaga bezpośrednio do wyższych władz przełożonych. Urzędnikowi bez zezwolenia władzy służbowej nie wolno było w żadnej formie wytaczać w prasie spraw związanych z jego urzędowaniem, jak również spraw, dotyczących jego stosunku służbowego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Państwowa służba cywilna (II RP) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.