Wyizolowano go z miodu, soków owocowych i ich koncentratów, moszczu winogronowego, majonezu, sosów sałatkowych, słodkiej marynaty, octu, wina i napojów bezalkoholowych. Powoduje psucie się produktów spożywczych, zwłaszcza kiszonych i konserwowanej żywności zawierającej wysokie stężenie cukrów fermentujących. Nie jest częścią normalnej flory drożdżowej dobrze prowadzonych fabryk żywności, a tam, gdzie występuje, liczba jego izolatów w populacji drożdży jest zwykle niewielka. Objawami zepsucia się żywności spowodowanymi przez Z. bailii są rozwarstwienie emulsji (w majonezach, dressingach), zmętnienie, flokulacja lub tworzenie się osadu (w winach, napojach) oraz widoczne kolonie lub powstawanie brązowego filmu na powierzchni produktu. Specyficzny nieprzyjemny posmak przypisywany Z. bailii jest spowodowany przez siarkowodór. Z. bailii ponadto powoduje znaczne tworzenie się gazów i etanolu, objawiające się typowo alkoholowym smakiem i zapachem. W ekstremalnych warunkach ciśnienie gazu wytworzonego wewnątrz szklanych słoików lub butelek może osiągnąć taki poziom, że może nastąpić eksplozja, stwarzając dodatkowe ryzyko obrażeń spowodowanych potłuczonym szkłem.