Psucie żywności Zygosaccharomyces rouxii, podobnie jak jego bliski krewny Zygosaccharomyces mellis, zwykle występuje w siedliskach silnie osmotycznych. Wyizolowano go z wielu różnych źródeł, w tym cukru trzcinowego, syropu czekoladowego, skoncentrowanego moszczu z czarnych winogron, miodu, dżemu, syropu klonowego, marmolady, marcepanu, miso, czerwonego wina, solonej fasoli, napojów bezalkoholowych i soi. Powoduje psucie się głównie żywności o wysokiej zawartości cukru lub soli, takiej jak syropy cukrowe, kandyzowane owoce i sos sojowy. Tylko nieliczne gatunki mikrobów mogą rozwijać się w tak konserwowanej żywności, a Z. rouxii należy do najbardziej z nich odpornych na stężenie cukru i soli. Niektóre jego szczepy są zdolne do wzrostu nawet przy 18% stężeniu NaCl.
Fizjologia Wysoka odporność Z. rouxii na stężenie soli polega na wewnątrzkomórkowej akumulacji polioli, gliceryny i d-arabitolu, w celu utrzymania równowagi osmotycznej, a tym samym stabilizacji struktury komórkowej i metabolizmu oraz z wydalania kationów sodu (Na+). Ważnym metabolitem mającym związek z ekstremalną tolerancją soli jest trehaloza, zaobserwowano, że geny zaangażowane w jej syntezę ulegają silnej ekspresji w warunkach stresu. Zaobserwowano także reakcję Z.